viernes, 25 de diciembre de 2009

domingo, 18 de octubre de 2009

jueves, 25 de junio de 2009

Torres Queiruga


Parece que, ó fin, impúxose a cordura e o expediente que a Conferencia Episcopal tiña aberto ó teólogo galego quedou paralizado por falta de apoios.Velaí o mail de agradecemento que D. Andrés envía a cantos intentaron porse en contacto con el:


"Queridas amigas e amigos. Dentro das posibilidades de estar de viaxe por USA, sigo con atención e agradecemento cada un de vosos mail. Comprenderedes que vos conteste a todos cun texto común, que non por iso leva menos corazón. En todo caso, de verdade vos digo que a miña única preocupación nisto é que non sufra a credibilidade da fe e que se manteña viva e animosa a nosa esperanza. Eu, desde logo, estou tranquilo, con ganas de seguir traballando na miña teoloxía desde a comuñón da fe e a confianza no Deus que nos crea por amor. Unha aperta moi forte, Andrés".


A miña solidariedade para con el.

domingo, 14 de junio de 2009

“Canción para cantar todos os días”



Ai Manuel María canta razón tiñas !!!!


***********

... Temos que pelexar cos renegados,

cos que intentan borrar a nosa fala.

Temos que loitar cos desleigados

que desexan matala e enterrala.

Seríamos, sen fala, unhos ninguén,

unhas cantas galiñas desplumadas.

Os nosos inimigos saben ben

que as palabras vencen ás espadas.

O idioma somos nós, pobo común,

vencello que nos xungue e ten en pé,

herencia secular de cada un,

fogar no que arde acesa a nosa fe.

Hai que loitar, pois, coa deserción,

cos parvos ignorantes burras quentes.

Hai que afirmar a fala con tesón,

defendela con uñas e con dentes.

Hai que darlle ao pobo a súa voz pura.

Quen nos quer sen fala, quer matarnos.

Hai que defender a fala con mao dura

pois precisamos da fala para salvarnos.


por Manuel María
( Canciós do lusco ao fusco, 1970)

martes, 2 de junio de 2009

Miguel Hernández


Resulta case imposible atopar versos máis sentidos, que expresen mellor a dor que produce a perda dun ser querido, que os que Miguel Hernández escribiu a Ramón Sijé na súa famosa Elexía.

Son diversos os sentimentos que no poema se deixan ver : carraxe, indignacion pola chegada da morte , amor inmenso , amistade, esperanza... e xúbilo pola posibilidade da volta do amigo á vida.
Cantas veces non terei lido este memorable remate!

"A las aladas almas de las rosas
del almendro de nata te requiero,
que tenemos que hablar de muchas cosas,
compañero del alma, compañero."

sábado, 30 de mayo de 2009

Sigur Rós

Se me gusta este tema de Sigur Rós moito máis o video que a acompaña. Paréceme xenial e cheo de maliciosa tenrura.
Eu, chegando alá, quero ser así.

http://vodpod.com/watch/1256843-sigur-ros-hoppipolla

domingo, 17 de mayo de 2009

17 de Maio

A minha Patria é a Lingua ( Pessoa )

Que todos os días sexan : " O día das Letras Galegas"




domingo, 19 de abril de 2009

Queda prohibido

Nada mellor para inaugurar este blog que a lectura de tan estupendo poema!
Sempre pensei que era de Neruda , mais acaban de dicirme que non . Este é un fragmento dun poema, co mesmo título, de Alfredo Cuervo.
O cambio de autoría non lle resta nen un ápice de valor, é bo por si mesmo , e como autoaxuda para eses días negros e deslavazados non ten prezo...


"Queda prohibido llorar sin aprender,
levantarte un día sin saber qué hacer,
tener miedo a tus recuerdos.

Queda prohibido no sonreír a los problemas,
no luchar por lo que quieres,
abandonarlo todo por miedo,
no convertir en realidad tus sueños.

Queda prohibido no demostrar tu amor,
hacer que alguien pague tus dudas y mal humor.

Queda prohibido dejar a tus amigos,
no intentar comprender lo que vivieron juntos,
llamarles sólo cuando los necesitas.

Queda prohibido no ser tú ante la gente,
fingir ante las personas que no te importan,
hacerte el gracioso con tal de que te recuerden,
olvidar a toda la gente que te quiere.

Queda prohibido no hacer las cosas por ti mismo,
no creer en Dios y hacer tu destino,
tener miedo a la vida y a sus compromisos,
no vivir cada día como si fuera un último suspiro.

Queda prohibido echar a alguien de menos sin alegrarte,
olvidar sus ojos, su risa, todo
porque sus caminos han dejado de abrazarse,
olvidar su pasado y pagarlo con su presente.

Queda prohibido no intentar comprender a las personas,
pensar que sus vidas valen más que la tuya,
no saber que cada uno tiene su camino y su dicha.

Queda prohibido no crear tu historia,
dejar de dar las gracias a Dios por tu vida,
no comprender que lo que la vida te da,
también te lo quita.

Queda prohibido no buscar tu felicidad,
no vivir tu vida con una actitud positiva,
no pensar en que podemos ser mejores,
no sentir que sin ti este mundo no sería igual."